zaterdag, oktober 03, 2009

3de deel trip naar de Normandie


Zaterdag 29 augustus 2009 trokken we na het tuinbezoek naar een calvadosdistillerie 'Maison Huet'.

We konden er genieten van een geleide wandeling met grondige uitleg.

Na de geleide wandeling volgde een proeverij


Toen het lekker appeldrankje wat gezakt was, trokken we terug huiswaarts naar het Domaine des Sources.

Voor het avondmaal Bij de familie Cloet hadden we nog eventjes de tijd voor wat opsmukwerk...


Na ons avondeten en een gezellige nacht in de camper, was het tijd voor ons laatste ontbijt met de andere gasten en het gastgezin




Na het ontbijt werd er nog vlug een familiefoto genomen en terug huiswaarts gekeerd. Maar één ding wist is al zeker : ik kom hier volgend jaar terug om mijn 50ste verjaardag te vieren !!! Het grootste huisje is al gereserveerd voor de familie Loones gedurende het weekend van 15 mei... en weet je wat ? Mijn schoonbroer Chris verjaart die dag, en wordt er ook 50 !!!!!!

woensdag, september 16, 2009

Verblijf bij Marleen (dochter Madeleine Loones) in de Normandie

Vrijdagavond werden we verwacht op het 'Domaine des Sources' bij Marleen, Jolien en Jacques. Op voorhand hadden we al een gastentafel aangevraagd. Achteraf bekeken, een zeer goede keuze. We kenden marleen 'van ver' doordat haar moeder een nicht was van mijn vader Gentil Loones en zij als kinderen buren van elkaar waren.


Voor het avondeten konden we nog wat genieten van de mooie groene omgeving.

Tijdens het avondmaal konden we kennismaken met andere gasten en het gastgezin.

Op zaterdagmorgen 29 augustus 2009 stond een uitgebreid ontbijt op ons te wachten. Marleen kwam ook de camper van zus M-Ange eens van dichterbij bekijken.
Nadien vertrokken we met z'n vieren naar een tuin 'les jardins de pays d'Auge' van Mr en Mevr. Noppe. Daar waren we een tijdje zoet. Een echte aanrader voor tuinliefhebbers.


Hoofdgebouw bij het binnenkomen





nog een andere bewoner van de tuin


wordt vervolgd...

dinsdag, september 08, 2009

Bezoek aan de familie in de Normandie

Op donderdag 27 augustus was het zover. Voor de 3de keer trokken we met een camper naar de Normandie. Op zoek naar onbekende familie van mijn vader. Voor de eerste maal reden ook zussen Marie-Ange en Marie-Anne mee in hun camper.
Onderweg hielden we halt aan de 'potager' van Bosmelet. Een kasteel met een reuzemoestuin.

Tegen de avond hadden we afgesproken bij Jean Van der Oord. Jean zijn moeder was Alice Loones, een zus van mijn grootvader Aimé Loones. We zouden er kamperen in zijn boomgaard en 's morgens samen ontbijten. Na een paar uur vertraging arriveerden de zussen in het pikdonker op een onbekende bestemming. Een GPS is nog niet alles in Glos.

's Anderendaags kon ik nog voor ons vertrek bij Jean, nog een afspraak versieren bij 'onbekende' familieleden. Om 14 uur op de boerderij waar Réné Loones woonde (nog een broer van mijn grootvader Aime) zouden we met hen kennismaken....

We waren op tijd in de voormiddag vertrokken om nog eens het kerkhof van Ambenay te bezoeken (voor het onthaal op de boerderij). Op zoek naar het graf van René en diens zoon, Valère Loones.

graf Rene Loones

graf Valere Loones

Dan nog eens lekker picknicken met zijn vieren

Zoon Valère had de boerderij overgenomen. Jammer genoeg is Valère vorig jaar overleden. Maar zoon Laurent Loones en diens zoon Alexander zetten de boerenstiel verder. Ze hebben zo'n 300 stuks vee en zo'n 230 ha land en weides.

Na een hartige babbel zakten we af naar Orbec waar Ange haar camper nog stond. We hadden aan carpooling gedaan.

In Orbec namen we nog de tijd voor een wandeling alvorens af te zakken naar ons nieuw logement in Montviette - Domaine des Sources.

woensdag, augustus 05, 2009

Marcel LOONES - vervolg

Het is dus inderdaad die Marcel Loones die ik voor ogen had. Zoon van Medard Loones en Maria Denys.

Volgende gegevens ivm Marcel Loones werden in de registers teruggevonden:

1) uit zijn overlijdensakte:
Marcel André Loones, geboren te Touques (Frankrijk) op 28 oktober 1918, zoon van Médard Alphonse Loones, overleden te Touques en van Maria Marthe Denijs, wonende te Touques, echtgenoot van Emma Maria Julia Herregods, 61 jaar, met hem te Nederbrakel wonende.

2) uit de bevolkingsregisters:
hij huwde op 04 mei 1956 te Nederbrakel met Emma Maria Julia Herregods,zij was weduwe van Ivo Albert Schamp (+ 13/05/1950).

Zij had 7 kinderen:
a) Marie ° 29 juni 1929 (erkend en gewettigd bij huwelijk van Ivo en Emma op 22/10/1930)
b) Denise ° 30 december 1930
c) Paula ° 22 oktober 1936
d) Omer ° 11 juni 1938
e) Remi ° 02 juni 1940
f) Petrus ° 28 juni 1943
g) Marcel ° 09 mei 1950.

donderdag, juni 04, 2009

Zoektocht naar familie Marcel Loones - Nederbrakel

Hallo,
vorige week kreeg ik volgende gegevens van Jef Paredaens :

Marcel Loones is geboren op 28-10-1918 in Tourques (Calvados, Fr.). Marcel is overleden op 27-10-1967 in Nederbrakel, 48 jaar oud. Marcel trouwde met Julia Herregodts. Julia is geboren op 05-10-1906 in Nederbrakel, dochter van Petrus Herregodts en Nathalia Van Gijseghem. Julia is weduwe van Ivo Schamp (1904-1950).

Na een vergelijking met mijn gegevens, kwam ik tot het besluit dat dit wel iemand van mijn familie kan zijn, nl een neef van mijn eigen vader ! Ik bezit namelijk ook gegevens van ene Marcel Loones, geboren te Touques op 28-10-1918. Verder had ik inderdaad vernomen dat die Marcel terugkeerde naar Belgë om te gaan werken in de koolmijnen. Maar naar waar of hoe wist er geen mens.


Dan maar op stap ! Tijdens het pinksterweekend, trokken mijn man en ik richting Vlaamse Ardennen, op zoek naar het kerkhof van Nederbrakel. Na wat gevraag hier en daar en wat verkeerde baantjes, eindelijk gevonden.



En wij maar zoeken, elk een kant van het kerkof. Hier en daar grote 'partijen' grond. Blijkbaar van verdwenen graven.... de moed zonk me in de schoenen. Een tijdje later sprak ik een 'bezoekster' aan die me wist te vertellen dat, indien het geen 'gekochte grond' was, de graven na 21 jaar verwijderd werden. Oei, oei.... Toch nog alles afgezocht.. niks, helemaal niks. Vlug nog een foto genomen van een berichtje, waarop een telefoonnummer vermeld was die me eventueel verder kan helpen.

Ondertussen heb ik contact opgenomen met het bewuste telefoonnummer van het gemeentebestuur van Brakel:
Marcel is overleden in de kliniek van Opbrakel op 27 oktober 1967, de aangifte gebeurde door de 24-jarige stiefzoon Petrus Schamp. Marcel woonde op dit moment in de Molenhoek 63 te Nederbrakel. Julia noemt eigenlijk Emma Julia Herregodts. Geen rijksregisternummer meer in 1990. Van hoelang ervoor weet ik nog niet.

Meer kon de vriendelijke mevrouw niet kwijt. Er zijn verkiezingen dit weekend. Maar ik mag haar gerust een mailtje sturen met alle gegevens. Ze zal me helpen zoeken.

Waw !!!
Zo blijven er nog enkele vragen over :

Waren er eventueel nog kinderen geboren uit het echtpaar Loones-Herregodt 's ?

Hoeveel kinderen waren er uit het huwelijk van Emma Julia en Ivo Schamp ?

zaterdag, april 25, 2009

bezoekje aan restaurant LOONSVIJVER

Door mijn onderzoek naar de plaatsen die in mijn eerdere berichten verscheen,
Dank zij een tip van Frank Loones uit Oostduinkerke, vond ik in de bib te Veurne volgende items terug in het "WOORDENBOEK der TOPONYMIE van Westelijk Vlaanderen, Vlaamsch Artesië, het Land van den Hoek, de Graafschappen Guines en Boulogne, en een gedeelte van het graafschap Ponthieu" geschreven door KAREL DE FLOU in 1929 :
  • Loones : Eene heerlijkheid thans nog eene wijk te Zermezeele.
  • Loonelst ('t) : Een bosch en een meersch te Thourout
  • Loonput : Eene plaats ten noorden van Oostvleteren
  • Loon's Gemet : een stuk land te Rumbeke
  • Loon wech (den) : een weg te Bourbourg
  • Loonins Beelc : een weiland te Oostcamp
  • Loonis bilck : een grasland te Langemarck
  • Loonis vliet : een waterloop te Westcapelle
  • Loonisvyver : een vijver tusschen Passchendale en Zonnebeke
  • Loonisvyver : een hofstede te Passchendale
  • Loonisvyver : leengoed te Passchendale en Zonnebeke
kwam ik in Zonnebeke terecht.
Tijdens de paasdagen maakte ik van de kans gebruik om even dit restaurant te bezoeken. Het was een echte meevaller. Het binnenplein is nog volop in aanleg, maar je kan al goed zien welke richting ze zullen uitgaan. Het wordt zeker de moeite om eens terug te komen. De foto die je ziet is van hun site geplukt en is een zicht van het restaurant dat uitkijkt op de vijver.


Terwijl we met zijn vieren de keuze maakten van het weekendmenu genoten we van het authentieke karakter dat verweven was in het nieuw concept. Zo waren de oude plafondgewelven nog helemaal te zien. Jammer dat ik mijn fototoestel niet bijhad.



Maar niet alleen het decor viel mee, onze gerechten moesten zeker niet onderdoen.

Ligging :



En nog een meevallertje tot 't einde van de maand : http://www.webkoopje.be/kortingsbon.php?id=65

woensdag, februari 25, 2009

Familie Loonis uit het Roeselaarse !

Via Jacky Vandenborre kreeg ik volgende info omtrent een familie Loonis uit het Roeselaarse :


Leonard Loonis is geboren in 1841 in Rumbeke. Beroep: Lattenkliever
Leonard trouwde met Juliana Noppe. Juliana is geboren op zaterdag 10 mei 1851 in Oost-Nieuwkerke. Juliana is overleden op vrijdag 14 februari 1936 in Passchendaele, 84 jaar oud.
Beroep: herbergierster


Kinderen van Leonard en Juliana:

1 Gustaaf Loonis, geboren in 1868 in Roeselare.
2 Maria Ludovica Loonis, geboren op vrijdag 31 december 1869 in Roeselare.
3 Elodie Loonis, geboren op vrijdag 7 april 1871 in Roeselare.
4 Jerome Loonis, geboren in 1873 in Roeselare.
5 Emalia Marie Loonis, geboren op vrijdag 25 december 1874 in Roeselare.
6 Camillus Loonis , geboren in 1876 in Roeselare.
7 Leontina Loonis , geboren in 1880 in Roeselare.


maandag, februari 16, 2009

Jammerlijk overlijden Gilbert LOONES

Zopas ontving ik het droevig nieuws van Nadine Loones, dat haar vader Gilbert Loones op 3 februari 2009 is overleden in het H. Hartziekenhuis te Roeselare.



Bij deze bied ik zijn familie mijn innige deelneming aan.

zondag, februari 15, 2009

Hieronder vind u een artikel van een verwante van de tak Loones uit Adinkerke.

OP BEZOEK BIJ …
GILBERT LOONES


Toen Dominique en ik terug naar huis keerden van ons bezoek bij Gilbert Loones waren we overladen met boeken en documentatie over het vissersleven. We hadden Gilbert zelfs moeten intomen of we hadden een halve bibliotheek mee.

Gilbert (geboren te De Panne, 09 februari 1930) woont in De Panne, op een gezellige flat boven een kapperszaak, wat je hem niet kunt aanzien.

Hij dialyseert in de maandagvoormiddagshift te Veurne. 'Ik was nog nooit ziek geweest, wist niet wat het was om ziek te zijn', vertelt Gilbert. 'Ik werd door mijn buurvrouw in september 2005 gevonden in de hal van het appartement. Ik weet nog steeds niet wat er was gebeurd. Met de ambulance werd ik naar het ziekenhuis te Veurne gebracht, vertelt men me. Ik ben zelf pas weken later echt weer wakker geworden, toen ik na een kleine maand in het ziekenhuis te Veurne al naar het H.-Hartziekenhuis te Roeselare was overgebracht. In Veurne had men mijn bloed al kunstmatig gezuiverd, en in Roeselare lag ik ook aan de dialyse. De artsen hadden me weinig hoopgevends te vertellen. Als ik er al zou door komen zou ik nooit meer kunnen wandelen. Ik heb hen toen regelmatig gevraagd naar een 'spuitje' om het kort te maken'.

Het klopt inderdaad dat Gilbert zich in een heel delicate positie bevond de eerste weken te Roeselare. Niemand had eigenlijk veel hoop dat het goed met hem zou aflopen. Maar de wonderen zijn de wereld niet uit. Gilbert klaarde wonderwel op, werd liters en liters geultrafiltreerd, kon op een bepaald moment naar de revalidatie in de Westlaan en werd na een maand of 5 en 50 liters water lichter ontslagen. Al snel bleek dat hij bovendien stabiel genoeg was om de overstap naar de dialyse te Veurne te maken. 'Dit was voor mij een belangrijk bijkomend comfort', bevestigd Gilbert. 'Ik ontzag het niet om naar de dialyse in Roeselare te komen, maar het was toch een grote tijdswinst. Al wil ik wel relativeren: op mijn leeftijd en in mijn toestand is tijd relatief. Ik begrijp soms niet goed dat mensen aan dialyse zich opjagen om zo snel mogelijk aangesloten te worden. Als dat nu al eens een kwartier later is, wat dan nog ? We hebben toch tijd ?'

De aangename rust, het geduld en het optimisme dat Gilbert uitstraalt tekenen hem. Ook de manier waarop hij de belangrijke verandering in zijn leven heeft aanvaard en verwerkt. 'Ik ben nooit ziek geweest, en dat is nu anders. Ik zie er niet tegen op om naar dialyse te gaan, om medicamenten te moeten nemen. Weinig drinken doet me ook niet zoveel, al blijft dit toch wel het moeilijkste.'

Het valt op dat Gilbert gelouterd door het leven gaat. Hij is tevreden met wat is. Verlangt geen grote dingen meer. Niet dat zijn leven achter de rug is: hij geniet van kleine dingen. Dat hij toch nog kan wandelen, met het looprekje zelfs nog tot aan het strand (+ 1 km.).
Dat hij zelfstandig nog voor zichzelf kan zorgen, voor zijn eten en het onderhoud van het appartement kan instaan. Dat hij nog een enkele keer naar het café kan. En van de dochter en kleinkinderen die in de Vogezen woont of zijn zoon uit Zedelgem.

Misschien is zijn geduldige, aanvaardende kant ontstaan op de vele jaren die Gilbert op zee doorbracht, want dit is de echte reden van ons bezoek. We hebben op dialyse talloze beroepen bijeen, maar vissers zitten er toch weinig tussen.

Gilbert aan het werk aan de visnetten


'Ik was nochtans niet echt in de wieg gelegd voor het vissersbestaan. Ik kom uit een aannemersfamilie, maar geen van de kinderen heeft dit verder gezet. Door toedoen van een nonkel ben ik -na 2 jaar vissersschool- op mijn 15e voor het eerst aangemonsterd op een schip te Oostende, zoals nog wel een aantal van mijn leeftijdgenootjes. Ik heb 44 jaar later definitief het varen achter me gelaten'.

een boomkor tijdens het vissen

Vissers hebben niet echt een vast contract. Dat mag een aantal lezers onder U bekend zijn, maar voor Dominique en ikzelf was de visserij vrij nieuw. 'Als visser monster je aan op een schip. Je weet dan zelf nog niet voor hoe lang dat zal zijn', verduidelijkt Gilbert. 'Je vaart mee met dit schip zolang je goesting hebt, zolang het schip vaart, tot er onderhoud nodig is. Dan monster je af, en afhankelijk van een aantal factoren, monster je binnen een paar dagen of weken weer aan op een ander schip'.

Uit het Zeemansboekje van Gilbert leren we dat hij zo'n 80 keer aan- en afgemonsterd is op verschillende schepen. Soms op dezelfde schepen achter elkaar, soms heel andere. Steeds vanuit Oostende. Soms bleef hij slechts 2 weken bij hetzelfde schip, soms bijna een jaar.
Het Zeemansboekje (monsterboekje) bevat een schat van informatie over de gehele carrière van Gilbert. Op welk schip hij aanmonsterde, hoelang hij bleef, hoelang hij 'vakantie' nam tussen verschillende schepen, de tonnenmaat en PK's van de schepen, data van aan- en afmonsteren, zijn taak op het schip. Helemaal vooraan staat zelfs een persoonsbeschrijving van Gilbert: 1m79, grijze ogen, blond haar, 'gezonde' kleur en een littekentje aan de rechtervoet.

Op de visserijschepen waar hij meevoer bestond de bemanning -ondanks de evolutie van de techniek- steevast uit een schipper of kapitein (soms de eigenaar van het schip), een machinist, die ook verantwoordelijk was voor het eten en het koken, een stuurman, een matroos en 2 'jongens'. Gilbert doorliep die laatste taken: hij startte als jongen en werd in '47 voor het eerst matroos en vanaf '57 duikt steeds meer stuurman op in het monsterboek. Niet alleen de taken varieerden, ook de inkomsten waren verschillend naargelang de rang. Een jongen kreeg vaak niet meer dan 1,5% van de opbrengst, terwijl een matroos of stuurman tot 6% kregen. Als jongen had je vaak niet meer dan genoeg om je eigen eten op de boot te betalen. Zeker als er tegenslagen waren of de vis goedkoop moest worden verkocht aan de vismijnen.

Het drinkgeld bestond uit de gedeelde buit van onverkoopbare wulloxen, krabjes, kreeften of ondermaatse tong.

Er werd met de visserijboten vooral gevist op schelvis, kabeljauw, tong. Bij het afvaren bepaalde de schipper waar de boot naar toe voer, waar hij voldoende vis verwachtte, of op basis van wat andere schippers vertelden. De tochten gingen nooit verder dan het Kanaal en de Noordzee, tot Ierland, Denemarken en een zeldzame keer tot Noorwegen. Om de opbrengst van het schip te optimaliseren werd vaak niet naar de Oostendse vismijn teruggekeerd, maar onderweg aangelegd in een andere haven in Ierland of Denemarken. Er werd verkocht waar de prijs goed was, of in een dichtbije haven. Zo kon opnieuw gevist worden en een tweede of derde lading in Oostende verkocht worden.

In het begin werd met sleepnetten met planken gevist, later met bokken.

Het was dan ook werken geblazen op de schepen. Veel tijd om te slapen was er niet. Op de vraag of 6 mannen dag in dag uit, 24 uur op 24 uur, met elkaar kunnen blijven overeenkomen is het antwoord simpel: 'Er was geen tijd om ruzie te maken. Er was het vissen zelf, dan het 'gutten' van de gevangen vis (opensnijden, ingewanden uithalen, zuiveren en wassen) en het herstellen van netten. Het was vaak 15 uur per dag werken,' herinnert Gilbert zich. 'Zelfs voor eten was er soms niet veel tijd. Bovendien moesten we 's morgens en 's avonds zelf voor onze kost instaan. We hadden brood mee voor 14 dagen ver, waardoor we op het laatst ook wel wat schimmel aten. Enkel op de middag kookte de machinist. Een typisch gerecht was lapkoes. Slapen deden we in een kooi. Tenzij we veel aan het vangen waren, want dan was het 24 uur werken. Iemand die op zijn werk slaapt weet het wel: je hebt nooit gedaan met werken. Het beste weer om weinig te moeten werken was heel slecht weer, maar dan verdiende je ook niet'.

Het leven op de boten zelf was ook simpel. 'We hadden in het begin 40 tot 60.000 liter mazout aan boord en 30 ton ijs en 600 liter drinkwater. Voor 6 man en voor de ganse reis, die, voor we in een haven kwamen, wel 2 tot 3 weken kon duren. Dat betekende zich wassen en scheren met smeltwater van het ijs, want het drinkwater was om te drinken, om koffie te maken en om te koken. Drank was er ook niet in overvloed. Het was trouwens ook niet aangeraden veel te drinken. We hadden elk ons bakje bier aan boord, en dat was het. Toiletten zijn er ook maar later gekomen. Het is vaak in een seultje geweest en dan overboord. De naam 'puizeschieters' komt van zijn gevoeg doen in de puize (emmer)'. Ook aan wal was er nog werk. Na het aanleggen werd er nog een dag gelost, een dag of soms wel meer, netten hersteld, …
Vooral de komst van de frigo's aan boord van de schepen betekende een grote vooruitgang. Dit omdat de vis sneller en langer kon gekoeld worden. Op ijs bewaren bracht ook veel meer werk met zich mee en was gecompliceerder. De eerste schepen konden zo'n 6 ton vis bergen, op het laatst was dat al makkelijk 50 tot 60 ton haring.

Het is duidelijk dat Gilbert zijn beroep graag heeft uitgeoefend. Dat hij er van genoten heeft. Het is ook duidelijk dat niet alles verteld wordt. Op de vraag of er ook vrouwen op de boten waren, volgt een zeer suggestief of heimelijk gemonkel.

Des te opmerkelijker is dat Gilbert het vissersleven nu heel makkelijk achter zich laat. Hij heeft geen contact meer met collega's of met het visserswezen. Deels natuurlijk omdat hij aanmonsterde op Oostendse boten, maar toch, ..

Op het einde van ons gesprek vroeg Gilbert plots: 'En waar gaan jullie nu dit jaar met de VNR eigenlijk op reis'? We bevestigden dat het Salou was en vroegen of ie misschien geïnteresseerd was. 'Tja, eigenlijk wel, maar dat zal niet gaan, want hoe moet ik bij het vertrekken of terugkomen in Roeselare en De Panne geraken'? vroeg Gilbert. Toen we verzekerden dat dit nu wel het minste probleem was, en dat perfect oplosbaar is, vroeg hij wat hij dan moest doen om in te schrijven.
Op ons antwoord haalde hij prompt de 300 euro voorschot boven, waarmee hij stante pede werd ingeschreven en waardoor Dominique en ikzelf met een nog beter gevoel naar huis erugkeerden.

We dank Gilbert voor de koffie en koeken en wensen hem nog verder het allerbeste toe.

Stefaan Maddens & Dominique Coene

bron : 't krantje vriendenkring nierpatiënten Roeselare april-mei-juni 2007

donderdag, januari 01, 2009

Henriette Loones overleden

Vanmorgen ontving ik volgend bericht van Christiane :


Bonjour Chantal

Pour nous l'année 2008 se termine mal et l'année 2009 débute dans la tristesse, maman est décédée d'une septicemie foudroyante.

nous vous embrassons

Jacky et Christiane


Mevrouw Henriette DALLET
geboren LOONES

overleden te Mulhouse op 31 december 2008, op de leeftijd van 81 jaar

de religieuze plechtigheid heeft plaats
op DINSDAG 6 JANUARI 2009 om 10:30 uur
in de kerk van SAINT-LUBIN DES JONCHERETS
waar ook de bijeenkomst is.